Strona główna / O Chinach / Język

Język

       Język obowiązujący w Chinach jest oparty głównie na dialekcie pekińskim (zwany też „putonghua” – chn. „mowa powszechna”). Dialekt pekiński zaś należy do grupy dialektów mandaryńskich, dlatego język urzędowy ChRL potocznie nazywany jest "językiem mandaryńskim". Główny problem podczas nauki stanowi ogromna ilość homofonów (wyrazów o takim samym brzmieniu, lecz różnym znaczeniu) oraz tonowość: w dialekcie mandaryńskim istnieją cztery tony (plus tzw. ton "lekki" - zerowy). Oznacza to, że każde słowo można wymówić na cztery sposoby, co za każdym razem daje inne znaczenie. W piśmie Chińczycy posługują się systemem znakowym: jeden znak to jedno słowo. Aby swobodnie czytać chińską prasę i literaturę, trzeba zapamiętać około 4-5 tysięcy znaków (ich ogólna liczba sięga nawet kilkudziesięciu tysięcy). Dodatkowy kłopot stanowi fakt, że w połowie XX w. w CHRL-u wprowadzono tzw. znaki uproszczone, podczas gdy Chińczycy na Tajwanie, w Hong Kongu a także część diaspory chińskiej nadal posługują się znakami tradycyjnymi. Praktycznie w każdym regionie Chin mieszkańcy mają swoją własną, specyficzną wymowę, która bywa bardzo trudna do zrozumienia nawet dla rodowitych Chińczyków. Zwykle jednak nawet osoby, które posługują się dialektem, nie mają problemu ze zrozumieniem putonghua. Najczęściej używane dialekty to: pekiński, kantoński oraz szanghajski.
       Jeśli chodzi o języki obce, prym wiedzie angielski: często jednak Chińczycy posługują się nim w specyficzny sposób (powstała nawet swoista mieszanka językowa, tzw. Chinglish), a ich wymowa może pozostawiać wiele do życzenia. Problem ten może pojawić się zwłaszcza na wsi lub w mniejszych miastach - w dużych metropoliach powinniśmy być w stanie porozumiewać się po angielsku bez większych problemów. Na wszelki wypadek dobrze jest jednak nauczyć się kilku podstawowych zwrotów w dialekcie mandaryńskim. Na pewno zawsze pomoże też szeroki uśmiech oraz ewentualnie podręczny notesik z długopisem (zwłaszcza podczas targowania się).